De afgelopen maanden mocht ik opnieuw enkele keren plaatsnemen achter een microfoon. Ondernemende collega’s nodigden me uit in hun podcast, een medium waarmee ze willen inspireren en informeren.
Twee hosts. Twee totaal verschillende gesprekken.
Beide heren bleken boeiende gesprekspartners die elk op hun eigen manier een uur wisten te vullen met vragen waar ze zelf oprecht nieuwsgierig naar waren. Voor de ene was het pas de tweede aflevering van een spiksplinternieuwe reeks; voor de andere al een ‘zoveelste’ aflevering na eerdere gesprekken met sterke onderwijsprofessionals.
De ene werkte met een duidelijke leidraad als houvast, de andere liet die al snel los.
De ene ontving me op een locatie aan het kanaal in Hasselt, de andere in zijn school in Genk.
De ene sprak ik tijdens een vakantieperiode, de andere midden in een drukke lesdag.
Wat wél gelijk was? Hun achtergrond.
Beide staan ze elke dag in ons mooie werkveld: het onderwijs. En precies dat maakt hun insteek zo uniek. Zo authentiek. Zo herkenbaar.
Ik moet bekennen: ik beluister zelden de podcasts waarin ik zelf te gast ben. Iets met mijn eigen stem. Met versprekingen, spontane zinnen, herhaalde stopwoorden, mijn spreektempo en zelfs de emotie die in mijn woorden doorklinkt. Mijn lat ligt hoog. Blijkbaar ook in dit medium.
Maar hoe leer je dan?
Hoe word ik sterker in het vertellen aan een microfoon, in een studio of ergens op locatie?
Dus luisterde ik. Naar beide gesprekken.
Zo verschillend. En toch: allebei Annick.
De tweede aflevering van De Podklas van collega Ruben Stals hoor je hier.
Samen met Chris Haeck ga ik in gesprek over werkdruk in het onderwijs.
De zoveelste aflevering van Spelingerwijs van Andy Mazzei beluister je hier.
Waarover we het hebben? Misschien is de betere vraag: waarover eigenlijk niet?
